Op de dag, precies een jaar na haar verdwijning, lag de eerste handgeschreven ansichtkaart op de deurmat. Met maandelijkse regelmaat volgden er meer.
Zijn dit háár woorden? Nu pas realiseert hij zich dat zij alleen digitaal met elkaar communiceerden. Whatsapp, Signal, nu en dan een DM op Instagram, maar nooit een handgeschreven tekst. Zelfs voor boodschappenlijstjes gebruikten zij een app.
Hij hoort zijn leraar Nederlands in havo 4 nog zeggen: “Schrijf vaker een brief aan je lief.” Tja, hadden zij maar… Want toen zij verdween, loste ook het spoor van haar digitale broodkruimels op.
Hoe goed kenden zij elkaar? Was zij écht alleen op de wereld toen hij haar in die kibboets ontmoette?
Hij durft heus te vragen, maar wie?


Knap in elkaar gezet stukje, Alice. Ook eentje waarbij ik echt even moest denken.
Ik zou even de Dienst Terugkeer & Vertrek inschakelen, eventueel met behulp van een Desk Top Video (mocht je niet beschikken over een geschikte editor). 😉
Aardig stukje, Alice. Jammer dat je de voorlaatste zin niet in het verhaal hebt verweven. Nu is het meer een mededeling.
DM – dm
Dank voor jullie reacties, én tips! Ik ben nog een beetje roestig in het proces, de schrijf- en denkspieren zijn in training.
Dat komt vast door de warmte Alice. Heeft iedereen wel last van.
Alice, ook ik moet er weer inkomen, maar veel te leuk je weer te lezen.
Ik ervaar de voorlaatste zin niet als een mededeling. Zo denkt de hij persoon over al het gebeuren.
Daarom heb ik het stukje tweemaal gelezen en nu voor de derde keer.
Wederzijds Levja!
Was jij, net als ik, ook even minder aktief in het schrijven?
@mien, haha ja, dat zou zomaar kunnen
Alice, ik heb zeker twee tot drie jaar niet geschreven. Wel zo nu en dan een haiku of een haibun.
Ik had er gewoon geen behoefte aan. Nu schrijf ik weer met plezier. Ook om toch de Nederlandse taal te blijven beheersen.
Bijzonder hoe dat werkt, hè? Ik herken het wel een beetje. Fijn dat er weer ruimte voor is, Levja!