“Af en toe wat liefde, water en bemesten kan geen kwaad. We proberen het nog één keer met je,” aldus mijn vrienden bij het overhandigen van mijn verjaardagscadeau. Ze kenden mijn reputatie. Slechts twee sanseveria’s sierden mijn vensterbank. En de tweede nog een jonkie van de eerste. Toch overleefden alleen de zeer sterken.
Ik dacht terug aan mijn moeder die aarde uit de tuin schepte voor een miniscuul stekje om later een prachtige plant bijna zelf te scheppen, waarmee ze het bij wedstrijden ver schopte.
Mijn cadeau was een koffieplant. Toen ik ’s avonds het heerlijke, bruine vocht tot mij nam en de dopamine op mij liet inwerken, beloofde ik dankbaar en plechtig hem tot in de puntjes te verzorgen.
« Geduld gevraagd
Expeditie MUS »
« Geduld gevraagd Expeditie MUS »
Communicatie
Leut.
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van hendrike of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Geduld gevraagd Expeditie MUS »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ha Hendrike, goed je hier weer te zien.
Top titel. Leut voor koffie en lol.
Ik ga niet betuttelen, maar mag ik een klein advies geven? Nooit een punt achter de titel.
En ik denk dat het in te tegenwoordige tijd veel sterker zal overkomen.
@Hendrike. Wat planten betreft: Behalve den man (,) die de Trompettersteeg de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den man bij wie zelfs de cactussen volledig uitdroogden.