Elke stap die ze sinds vorig jaar had gezet, deed ze zoals ze in het leven stond. Doorzetten, zet je tanden erin, dan komt het wel goed. Maar de foto’s waren duidelijk, die tweede klotekuur had ook niets gedaan. Sterker nog, er waren nog meer uitzaaiingen.
Zij wist het aanvankelijk zeker, deze beslissing hoefde ze nooit te nemen. Maar nu was het onvermijdelijk. De oncoloog keek haar aan en knikte ter bevestiging van haar vraag. Was het louter opgeven, was het berusting? Ergens ertussenin?
Ga het nu echt regelen was haar advies. Ze had het voor zich uitgeschoven. Nu Magere Hein zijn skelethand op de deurklink drukte was er echter haast geboden. Kon die deur niet even op slot blijven?


Recente reacties