Ik ben regelmatig gastvrouw op een begraafplaats. Het is dankbaar werk, en niet de hele tijd zwaar.
Praten over verlies wordt afgewisseld met verhalen over dagelijkse zaken. De meeste bezoekers zijn op leeftijd, ik ben eigenlijk altijd de Benjamin van het gezelschap.
Ik hoor dus veel verhalen over een tanende gezondheid. Zo vertellen twee mannen van ver in de tachtig dat ze nog geen alarmknop bij zich willen dragen. De verontwaardiging bij de kinderen verandert hun gedrag niet. Zo’n alarm, dat is voor als je echt oud bent. En een beetje kreunen als je uit de stoel komt, dat telt niet mee.
Ik beloof mezelf plechtig te zijner tijd wel zo’n knop te gaan gebruiken, vooral voor mijn kinderen dan.
« Platero en ik: Om weg vragen
Stembeurs »
« Platero en ik: Om weg vragen Stembeurs »
Column, Maatschappij, Mensen
Oud, maar wijs?
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Platero en ik: Om weg vragen Stembeurs »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Zolang het maar geen knop voor de lancering van een atoombom is, prima! De familie zou zomaar kunnen ontploffen.