Het extreme vermenigvuldigen viel en stond bij de juiste verzorging van de kleine vissen. Ik probeerde het. Maar ja, school, handbaltraining en televisiekijken. En zo kwam het dat ik de grote glazen augurkenpot weleens vergat.
Het voeren niet: het strooien met flinterdunne bontgekleurde confetti was feestelijk. Ik strooide te kwistig en na een poos verminderde daardoor het zicht in de vissenpot. Een groene waas bedekte de kiezeltjes op de bodem.
De guppenfamilie zag geen vin voor ogen maar merkte wel de overleden soortgenoten op. Eerder dan ik. Door hun kannibalistische neigingen stierven enkele koudbloedige bloedverwanten.
Gelukkig wist ik het tij te keren: door regelmatige schoonmaaksessies bleef algengroei uit. Vanaf toen was doodsoorzaak nummer een de verrassende stroomversnelling in onze gootsteen.


@Alice: gewoon een leuk stukje!
Je stuk doet me denken aan mijn eigen ervaringen met vissen in een kom. Tijdens mijn “kantoorcarriere” bij de betere beddengigant introduceerde ik de kantoorvis. Al vlug volgden anderen mijn voorbeeld en stonden her en der kommen met goudvissen op de bureaus. Het schoonmaken van de kom was voorbehouden aan de secretaresse, al dan niet onder dwang…Leuke tijd.
Je stuk leest lekker weg, kan me goed inleven in de situatie, prima stuk!
Dank voor je mooie reactie Luc! Ik hoop met terugwerkende kracht wel dat jullie de secretaresse jaarlijks op een mooie bos bloemen trakteerden, als zal Secretaressedag toen nog niet hebben bestaan.
Zo oud ben ik nu ook weer niet Alice…ik geloof zeker dat ze niets tekort is gekomen. Ze werkt er nog steeds zag ik onlangs op de website.
🫢 de tijd nam een loopje met me. Sorry Luc! Niet verkeerd bedoeld hoor!
Dank je wel Lisette
Alice. Oh, vissenmoord. Geef mij maar een haring.
Hmmmm met een uitje en zuur !