Hulde aan de kruipruimtevaarder. Hij doet mij telkens een groot plezier, wanneer ik het antwoord niet meer weet op vragen die er toe doen of onbenullig zijn. Voor beiden zoekt hij in mijn hoofd. Weet deuren te openen die vaak niet open gaan, omdat zij vastgeroest zitten of knellen.
Mijn kruipruimtevaarder is de insuline voor mijn brein, de portier voor mijn gedachten die even een zetje, een impuls nodig hebben.
Hij heeft geen ADD en wordt nooit onrustig of moe van alle informatie die hij tegenkomt in mijn warrig hoofd.
Geduldig loopt hij alles af in de krochten, gangen en cellen die alle geheimen en weetjes, de jarenlange opgeslagen informatie verborgen houden, juist op momenten dat ik die nodig heb.
Het brein is een fantastisch mechanisme. Prettig dat er hulptroepen zijn die nu en dan de juiste deur openen! (Hen wel eens een deskundige horen vertellen dat we niet vergeetachtiger worden, naarmate we ouder worden. Maar omdat er in de loop der tijd zoveel informatie in onze hersenen is opgeslagen, kan het soms even langer duren voordat we het juiste deurtje, waarachter die gegevens zijn opgeslagen, hebben gevonden. Ik vind dat een mooie gedachte.