Alles aan haar is vertrouwd. De vingers wat gekromd door de vele jaren die haar inmiddels gegund zijn. De nagels tegenwoordig regelmatig verzorgd door een kleindochter of een medewerkster van het verzorgingshuis. De ringen die ze draagt hebben allemaal waarde. Niet zozeer het materiaal, maar veel meer het verhaal erachter. Een verlovingsring, haar trouwring en zelfs zijn trouwring. Ik ken de verhalen allemaal door en door.
Haar hand lijkt koud, de mijne vertrouwd warm. Zo is het altijd al geweest. Ze geniet intens van de aanraking van mijn hand. Ik geniet sowieso van haar. Haar huid lijkt op perkament maar is niet droog. Handen die een heel leven in dienst hebben gestaan van haar en zevenenvijftig jaar van het mijne.
Luc. Mooi, gevoelig stukje.
… het materiaal maar veel… – … het materiaal, maar veel…
en zevenenvijftig jaar in het mijne. – en zevenenvijftig jaar van het mijne.
Aangepast, dank Han.
Wat mooi Luc, ik lees veel liefde in je verhaal. ‘Handen die een heel leven … van het mijne.’ Een mooie slotzin die alles zegt.
Alice, dank je wel.
Ik wou (weer) hetzelfde zeggen als Alice. 😉
Sommige teksten zijn het herhalen waard, Lousjekoesje. Dank voor je reactie.
@Luc: wat een lief stukje, ik wilde even dar ik zo over mijn moeder kon schrijven. Helaas hebben we deze fase niet bereikt samen.
Lisette dank je wel. Hopelijk heb je toch fijne herinneringen eraan op een of andere manier