Het naslagwerkroom zit op haar lippen. Vers uit de bus. Een tractatie die ze zichzelf heeft toegestaan na noeste arbeid.
Maar eerst moest ze zich bevrijden uit de naslagwerkroom. Weken had ze zich opgesloten in dit bijzondere peeskamertje. De vingers krom had ze zich geschreven. Weliswaar geen roman en ook geen fantasy maar een real life gedicht. Over de liefde, what else?
Hunkerbunkerwoorden, tientallen, had ze verzonnen. Allen omcirkelt met rode harten. Vanzelfsprekend. Ooit een groen hart gezien? Ja, in de bush bush wellicht. Maar dat bonkt niet.
Het gedicht ging over iedereen waarvan ze ooit had gehouden en waarvan ze nu nog hield. Een houden van gedicht dat zijn weerga niet kent. Wel duizend mensen bevatte het gedicht. Liefdevol.
Ware passie
… vrucht.
Rood hartje dan he.
Thanx.