Ik herinner me een scène met Wim de Bie waarin hij stilstaat bij vroeger, terwijl hij met zijn kromme lange benen krakend over de kale houten vloer van zijn leegstaand ouderlijk huis loopt, richting ‘suite’. De trapkast, waarin hij zich tijdens de alarmerende oorlog schuilhield.
Als hij uit school kwam, had zijn moeder al een kopje thee voor hem gezet.
Mijn zuurgraad stijgt, niet alleen omdat hedendaagse kinderen na school naar de ‘na-moederse’-opvang moeten, maar ze niet eens weten wat het is: een kopje thee met een kaakje van je moeder na schooltijd, voorafgaand aan buitenspelen.
Ik schrijf dit stukje in de ‘suite’ van mijn ouderlijk huis. De houten vloer kraakt en mijn moeders stoel in de kamer is leeg.
Ik had het er vorige week nog over tijdens een familie-etentje. In die tijd waren er geen BSO’s of creches. Wel moeders en thee. En zeer zeker…buiten spelen!
Alles verandert en dat is helemaal niet verkeerd. Maar ook ik heb fijne herinneringen aan het uit school komen in de zekerheid dat je moeder daar was. Met iets te drinken op tafel en vooral alle tijd.
Han, begrijp ik het goed dat Wim de Bie dingen besprak die je nu allemaal zelf ervaart?
We noemden het dan geen ‘kaakje’ meer, maar ik had inderdaad ook zo’n lieve moeder die na schooltijd thuis was en onder het genot van een koekje de schoolverhalen aanhoorde. Vanaf mijn pubertijd ging ze wel weer aan het werk.
Lousjekoesje. Het is zoals geschreven een scène met Wim de Bie. Toen werd er nog van een kaakje gesproken.
Het kopje thee heb ik zelf ook ervaren, met een koekje. Ik woon ook in een huis met houten vloer en zijkamer (suite), mijn ouderlijk huis.
Het lijkt mij toch een goed verhaaltje. Of niet?
Alice. Meer werken wordt gepropageerd. Laten vader/moeder nu eerst eens zelf hun kinderen opvangen en opvoeden, voor ze weg te douwen.
Ik ben het helemaal met je eens dat opvoeding en verzorging allereerst de taak is van de ouders. Ik heb vaak het gevoel (met stijgende verbazing) dat er teveel gewezen wordt naar het onderwijs die opvoedkundige taken moet oppakken, of de buurtwacht, politie. Mijn man en ik hebben, toen we kinderen mochten krijgen, besloten dat ik thuis kon zijn op t moment dat onze kinderen uit school kwamen. En wat was dat fijn!
Ik weet niet of er bij (alle) ouders sprake is van ‘wegdouwen’.
Ja, goed verhaaltje
Alice, dank voor je reactie. Je kunt hier eindeloos over discussiëren. Maar het gaat mij in dit stukje om de ontroerende sfeer die Wim de Bie hier schetst, ook vertaald naar latere tijden. Helaas lees ik die niet terug in de reacties.
Ik ben het deels met je eens. Het moet gewoon in balans zijn: opvoeding door ouders en onderwijs. Mocht dat door een problematische thuissituatie niet lukken, dan is het onderwijs er verantwoordelijk voor en andere hulpprganisaties.
Ik ben ook voor emancipatie. Waarom zou de moeder het meest thuis moeten blijven voor de kinderen? Gelukkig bestaan er ook steeds meer huisvader beiden een parttime baan lijkt me voor de kinderen het best. En kinderopvang is ook een prima optie, maar wat mij betreft moet dat gratis worden, of in ieder geval goedkoper.
Ik ben blij dat ik geen kinderen heb. Makkelijk praten, daarom, zeker?
Han, deze week heb ik gek genoeg toch weer erg genoten van De Bie. Ook van zijn benen.
Die ‘suites’ in huizen in Amsterdam en gelukkig zijn er in Rotterdam ook nog wat overgebleven, hebben veel charme. Vaak ook nog met schuifdeuren. Soms zelfs met mozaïkglas. Prachtig.
In mijn ogen zitten er voor- en nadelen aan BSO.
Levja. Zeker genoten. Ik zit nu achter het houten bureau van mijn vader en kijk naar de schuifdeur met speciaal glas. Ik ben volgens mij de enige in de straat die de deur en muur niet heeft gesloopt.