We eten in een driesterrenrestaurant waar men in elkaars ster kruipt. Iedere kapitaalvandaal door wie hij gegroet wil worden, groet hem ook.
In de anonimiteit van onbekende Nederlander eet ik mijn voorgerecht – er is wat aan de hand…
‘Woon je nog op de grachtengordel?’ vraag ik.
‘Are you kidding? Ik stop met vastgoed. Alleen nog een paar pandjes die ik heb laten verbouwen tot lucratief studentenhuis. Al die verduurzamingsregels…’
‘Wat nu?’
‘Art investments! Ik heb al Appels.’
‘En ik aardappeleters.’
‘Serious! Kunst is toch het nieuwe beleggen, as we speak. Brood heb ik ook. Ik zoek financial support. Are you in?’
‘Nee, ik wil lotusbloemen kopen. Ken je dat?’
‘Haha. Je bedoelt zeker zonnebloemen…’
‘Nee, dat is me te duur.’


Als ik mensen zo over kunst hoor praten, dan krijg ik altijd gelijk een vieze smaak in mijn mond. Maar ja, ook schilderijen hebben een exorbitante waarde gekregen, juist voor deze beleggers dus interessant.
Levja. Dat is het precies. En dan te bedenken dat schilders straatarm stierven.
Het is me wat, al die hoofdbrekens over waar je je geld moet laten 🙂
Ik vermoed dat de investeerder de schoonheid van de lotus- of zonnebloem niet kan inzien. Geen droog Brood in te verdienen 😉
Alice. Nou, ik denk toch dat je je Brood er aardig mee kunt beleggen.
Ik doelde in mijn reactie op de échte bloemen, Han. De schoonheid van de natuur. Ik denk nl. dat de snelle geldmaker daaraan voorbij gaat.
Alice. Ja, dat zijn oppervlakkige mensen. De rijkdom van de natuur is niet aan ze besteed.
Leuk, maar vanwaar die Engelse uitdrukkingen?
Lousjekoesje. Onnodig Engels wordt hier steeds meer gesproken. Is dat je niet opgevallen? Zeker door aanstellerige, dikdoenerige figuren zoals hier neergezet.
Zeker. Maar het is me meer bij de jongeren opgevallen. Maar rijke mensen doen dat dus ook.
Lousjekoesje. Buiten dat, jongere mensen kunnen ook rijk zijn.
Natuurlijk.