Je leeftijd, waar je woont, wat je doet, man of vrouw (of anders), zomaar wat gegevens die je afgeeft wanneer je een bankrekening opent. Het lijkt allemaal onschuldig. Voor het mogen hebben en gebruiken van een creditcard worden al meer gegevens gevraagd.
Jaren later rijdt je dan in je elektrische auto en denk je het allemaal lekker voor elkaar te hebben. Dankzij GPS en alle gegevens die je inmiddels hebt achtergelaten gedurende je leven is duidelijk wie waar rijdt, waar hij/zij woont, hoeveel je verdient, welke medicijnen je gebruikt. Persoonlijke data zijn als de meest moderne sluipmoordenaar van het leven dat je zo graag in vrijheid hebt gekoesterd. Niemand lijkt de omvang en het werkelijke gevaar ervan te willen inzien.
Je eindigt het stukje met ‘het werkelijke gevaar’, maar je komt er niet aan toe dat gevaar te beschrijven. Ik vind het lezen als een introductie van een langer verhaal.
Misschien is het niet zozeer het niet willen zien, maar het niet kúnnen zien. Ik probeer voorzichtig te zijn met het delen van mijn gegevens, maar wat er werkelijk allemaal over mij in de cloud te vinden is… geen clou(d).
Cookiemonster!
Gemiste kans als titel.
De 1e keer rijd is zonder t.