Met wind tegen loop ik over het kiezelpad, dat niet alleen door de kiezelstenen pijn doet. Met mijn ziel onder mijn arm, ga ik naar hun geruimde graven. Niet te veel denken, anders wordt het na Halloween een Dance macabre.
‘Eert uw vader en uw moeder.’ Maar mijn ouders hielden niet van eerbetoon.
Ik sta voor de voormalige laatste rustplaats van mijn vader. Slechts 76 jaar geworden, inclusief twee levensbekortende jaren als dwangarbeider in Bremen.
‘Kende u mijn vader?’ vraagt een vrouw.
‘Nee.’
‘Waarom staart u dan naar zijn graf?’
‘U moet ergens anders uw koffie drinken. Deze tafel is gereserveerd,’ zegt de man van het begraafplaatscafeetje, die eruitziet alsof hij pas van een begrafenis komt.
– begint dat nu al?
Ja, mooi! Gemeenten hanteren eigen regels met betrekking tot grafrechten etc. Heeft zijn charme maar wellicht voor verbetering vatbaar…Grt
Luc. Kwestie van geld: eigen graf of algemeen. Na 10 jaar wordt laatstgenoemd, met een rotwoord, geruimd.
Han, terugkijkend op, met de wetenschap van nu, had je anders gehandeld?
Luc. Nee, mijn ouders hadden het niet anders gewild:’Zonde van het geld, een eigen graf. Leg ons maar in de goot met een stuk worst, dan halen de honden ons wel weg.’
Als het om een dierbare gaat is 10 jaar veel te kort. Triest gegeven.
Lousjekoesje. Dat is het zeker!
D.m.v. de korte gesprekken in jouw 120w worden de emoties voelbaar voor mij.
Al kan ik in het geheel niet weten hoe dit voor jou moet voelen.
Alice. Dat gevoel wordt steeds moeilijker om in woorden uit te drukken.