Vertrouwd verlegen waren we eindelijk zover om uit eten te gaan; zo was vroeger de volgorde. Verliefdheid was het enige blinde. Ik hoopte een hap door mijn keel te kunnen krijgen.
Juist toen we op de Dam uit Lijn 9 stapten, vonden duiven het nodig hun lading te lossen.
Ze pakte haar zakdoek. ‘Nee,’ zei ik, ‘lauwwarme proppen wc-papier erop.’
Snel liepen we het restaurant in, naar de toiletten. Het bleek het damestoilet te zijn. Ze deed haar jasje uit. De viezigheid was tot in haar bloesje doorgedrongen, dus stond ze in haar bh – die zag ik voor het eerst.
‘Zo, is dit het voorgerecht?’ vroeg een vrouw.
Na jaren hoofdgerecht zijn we aan het toetje toe. Duivenpoep brengt geluk.
Recente reacties