Ik loop door een tunnel van bomen naar de begraafplaats. Lichtstralen schijnen door kleine openingen in het bladerdek. De weg van klinkers is ongeroerd. Al 20 jaar een vaste bestemming als ik weer thuis ben in mijn geboortestad. Door een groen hek naar de parkeerplaats. Het grind van een zijpaadje knarst onder mijn voeten. Aan het eind rechtsaf. Bij de derde eikenboom linksaf en bij de vierde een smal paadje in. Onder de vijfde, aan het einde van het pad, staat het grafmonument van mijn ouders. Moment van stilte met de ogen dicht. Tranen zijn al op bij mij. Ik groet ze, praat over het leven en maak alles schoon, verse bloemen in het vaasje. De tijd staat even stil.
« Fons Frons fronst
Wereldberoemd »
« Fons Frons fronst Wereldberoemd »
Familie
De stilte van tijd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisaoomen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
14 reacties
Reageren
« Fons Frons fronst Wereldberoemd »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
lisaoomen. Een mooi stukje.
Loop door een tunnel van bomen naar de begraafplaats – Ik loop door een tunnel van bomen naar de begraafplaats.
Loop een zijpaadje in – Ik loop een zijpaadje in.
Tijd staat even stil – De tijd staat even stil.
Bij de derde eikenboom linksaf en bij de vierde eikenboom een smal paadje in. Onder de laatste eikenboom – Bij de derde eikenboom linksaf en bij de vierde een smal paadje in. Onder de laatste … Eikenboom hoef je niet steeds te herhalen, het is duidelijk dat het om eikenbomen gaat.
Bedankt @Han Maas voor je reactie, ga het zeker aanpassen.
Altijd wel moeilijk om binnen 120 woorden te blijven, wat haal je weg. Ik.. tja ook wel moeilijk want ik ben ik en in een verhaal te verwerken. Neem aan de lezers bij weten de eerste ik dat ik ben..
lisaoomen. Kijk hier maar eens na: zie het volgende bericht.
Ik loop door een tunnel van bomen naar de begraafplaats. Lichtstralen schijnen door kleine openingen in het bladerdek. De weg van klinkers is ongeroerd. Al 20 jaar een vaste bestemming als ik weer thuis ben in mijn geboortestad. Door een groen hek naar de parkeerplaats. Het grind van een zijpaadje knarst onder mijn voeten. Aan het eind rechtsaf. Bij de derde eikenboom linksaf en bij de vierde een smal paadje in. Onder de vijfde, aan het einde van het pad, staat het grafmonument van mijn ouders. Moment van stilte met de ogen dicht. Tranen zijn al op bij mij. Ik groet ze, praat over het leven en maak alles schoon, verse bloemen in het vaasje. De tijd staat even stil.
O oké, kwam steeds boven de 120 en ik valt toch wel mee. Bedankt nogmaals.. helpt mij veel met mijn volgende verhalen. Mvgr Lisa
Lisa, geen dank, lekker blijven oefenen.
Lisa, je hebt het bezoek mooi beschreven. Denk je dat het mogelijk is om iets minder over de route te schrijven en wat meer over je gevoelens ten opzichte van je ouders?
@Willem Olierook Ben er gisteren nog geweest, 20 jaar geleden zijn ze overleden tijdens een eenzijdig auto ongeluk. Was toen 11. Ik vindt het nog steeds te persoonlijk te vertellen over mijn gevoelens ermee. Net als ik al 20 jaar hun mooie plek onderhoud en ook betaal.
Zoals je misschien gelezen hebt verleden week is mijn vader al 40 jaar geleden overleden, rouwen is persoonlijk, dat kan niemand voordoen, dat kan niemand leren. Ik vind het ook nog steeds moeilijk, maar daar schaam ik me nix voor. Inmiddels prima verbetert en een leuk stuk om te lezen! Grt.
Lol, je hele stukje gehansmaast!
@Lijmstok niet helemaal, alleen een paar stukken en grappig woord gehansmaast
Ik las eerst de aangepaste versie en dacht eerst: er mist een paar keer ‘ik’. Nu lees ik dat die al een paar keer zijn toegevoegd op aanraden van Han. Oke, het kan wel zo. Ik vind het toch een mooie beschrijving.
Gehansmaasd? Dat is een mooi woord.
@Lisaoomen: wat mooi beschreven, ik zie het helemaal voor me. Ook ik gat altijd even naar het graf van mijn ouders als ik in mijn geboorteplaats ben. Even bijpraten, zo voelt het