‘Neen, nicht Alida. Het is voor ons allen een eenzame tijd, ik kan niet lang met je praten. Ik ga niet om jou te plezieren mijn beltegoed opwaarderen.’
‘Ben je er nu alweer doorheen?’
‘Bijna.’
‘Heb je soms weer die speciale nummers gebeld. Weet je wel wat dat kost, Vreeswijk?’
‘Neen, dat kan ik zelfs met mijn sterkste bril niet lezen. Maar die dames zitten er ’s avonds laat niet voor de kat z’n… nou je weet wel.’
‘Nee, ze zitten er in hun eigen blote ‘je weet wel’.
‘Alida, ik ben netjes opgevoed. Derhalve vind ik het niet meer dan normaal dat ik die dames een goede nacht wens, edoch mededeel dat ik van hun diensten geen gebruik maak.’
« Hoe het over ging…
Nog maar 120 woorden schrijftegoed »
« Hoe het over ging… Nog maar 120 woorden schrijftegoed »
Communicatie, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
De heer Vreeswijk belt ‘speciale’ telefoonnummers
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Hoe het over ging… Nog maar 120 woorden schrijftegoed »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hij is een goed mens, de heer Vreeswijk.
@Ewald. Altijd al gedacht.
Die heer Vreeswijk … Toch hart voor vrouwen 😉
@Levja. Je kunt veel van hem zeggen, maar dat is zeker waar.