“Hallo, wij zijn de nieuwe pleegouders. Zijn de kleintjes klaar?”
De vrouw die de deur opende heeft tranen in de ogen.
“Jullie zijn vroeg.”
“We waren ongeduldig om hen te zien.”
“Beloof me dat jullie goed voor hen zullen zorgen.”
“Euh… ja, natuurlijk. We beloven het.”
“Ik haal mijn man.”
Even later komt een man aan de deur. Hij draagt een mandje en overhandigt dat aan de bezoekers.
“Is alles goed met mevrouw? Ze leek overstuur.”
“Ja, ze heeft het altijd moeilijk om afscheid te nemen.”
“Ze ís er zich van bewust dat we ze uiteindelijk zullen opeten?”
“Sssst. Niet zo luid. Straks hoort ze jullie.”
“Misschien moeten jullie eens overwegen te stoppen met gratis jonge tomatenplantjes weg te geven.”
« De poppenkast op de Dam
Chromatische aberratie »
« De poppenkast op de Dam Chromatische aberratie »
Eten & drinken, Familie
Een nieuwe thuis
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Herve Suys of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« De poppenkast op de Dam Chromatische aberratie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Herve, sinds 2008 kweek ik ’s zomers tomaten op het balkon. Rond eind april geef ik altijd twee of drie plantjes weg. Van tijd tot tijd leg ik een controlevisite af. Dat de oogst opgegeten wordt is onvermijdelijk. Doe ikzelf trouwens ook.
Ik haalde mijn inspiratie toen ik bij een bevriend koppel jonge plantjes ophaalde…