Ieder jaar is het weer een drama binnen het reguliere onderwijs. De stageplekken moeten worden toegewezen. En ja, altijd zijn er tekorten en altijd is er gesjoemel. De mooiste stageplekken zijn allang vergeven en voor dwarsliggers en twijfelaars blijven restplekken over. Rustplekken kun je ze ook noemen. Nauwelijks begeleiding en in vele gevallen ook nog eens uitbuiting. Ach, ze hoeven alleen maar te snuffelen. Bedrijven zitten niet te wachten op chaotische pubers die nog geen breinvermogen hebben om zich te persen en schikken in arbeidsprocessen en bijbehorende regels. Stageselectie mondt vaak uit in dramatiek. Jongeren raken beschadigd en krijgen een verwrongen beeld van wat hun straks mogelijk te wachten staat. Maar gelukkig zijn er ook uitzonderingen. Een kleine elite euforeert.

Ik had ‘verwrongen beeld van wat hun…’ vervangen door hen. Verder een jammerlijke schets van de werkelijkheid