‘Kijk eens door het raam, lief. Zie je hoe de rode tulpen hun kopjes boven de grond uitsteken? Zie je de bloesem van de Prunus?’
Zijn woorden doen pijn aan mijn oren. ‘Kun je iets zachter praten?’ vraag ik.
Hij slaat zijn arm om me heen en neemt me mee naar buiten. ‘Luister naar de merel, snuif de lentegeuren op,’ fluistert hij.
Ik ruik alleen de muffe geur van mijn lijf, een geur die me aan de kledingkast van mijn oma doet denken.
‘Lieverd, kijk naar ons mannetje in de wieg. Pril leven, een nieuw begin.’
De baby krijst doordringend. Ik vlucht naar boven in mijn veilige hol. Ik duik onder de dekens en zie een veld vol zwarte tulpen.
Dit stukje schreef ik voor de wedstrijd ‘Depressie’.
Mooi.
Nel, ook zonder jouw toegevoegde reactie was dat volkomen duidelijk hoor ☺ Mooi geschreven.
in me heen moet om me heen zijn, vermoed ik.
@Nele, dank je.
@Ewald, dank, ook voor de correctie.
@Nel. Mooie laatste zin.
Mooi beschreven.
Dankjewel, @Han
@Hadeke, bedankt voor je reactie.
@Nel: wat ben ik blij dat je weer meeschrijft! Hoe mooi is dit verdrietige verhaal. En wat een prachtig (zwaar) slot.
Nel, Hartelijk gefeliciteerd.
gefeliciteerd
?? Heel mooi beeld, die zwarte tulpen.
(Maar die blauwe bladeren waren ook niet mis.)
Gefeliciteerd 🙂
Van hart(j)e(s)!
Gefeliciteerd met dit doordringend stukje. Naweeën van een nare bevalling.
Gefeliciteerd!
@Nel. Van harte gefeliciteerd.
@Nel, van harte gefeliciteerd!
@Nel: hart-stikke verdiend!
@Lisette, @Cora, @Arjan, @Mien, @Hadeke, @Frank, @Nele, @Louisa, @Ewald,
allen hartelijk bedankt voor de felicitaties.
Hartverwarmend. ❤️