Ik zie ze vaak: opa’s en oma’s aan de wandel met hun kleinkinderen. Waren vast vroeg op pad om vóór het spitsuur te arriveren bij het gezin waar het ook spitsuur is. Die fase is nog ver weg voor mij.
Deze week loop ik ’s avonds een rondje door de buurt om te collecteren. De opa’s en oma’s zijn weer vervangen door de ouders.
Dan kom ik bij een huis waar een jongetje van een jaar of drie voor het raam staat. ‘Oma, oma!’ roept hij enthousiast. Ik voel me ietwat beledigd, zeker als de moeder bevestigt dat ik inderdaad op zijn oma lijk.
Ik zie mezelf in het raam. Ik zou inderdaad zomaar één van die hulptroepen kunnen zijn.
Het is lovenswaardig dat je met een collectebus rondgaat. Ikzelf zal het nooit doen al was het maar als protest tegen de absurd hoge bedragen die de directie als salaris opstrijkt bij dat goede doel…Verdiep je er maar eens in. Ik geloof in hulp voor een ander maar niet op die manier.
Beste Luc, de salarissen van directeuren van goededoelenorganisaties zijn gebaseerd op de grootte van de organisatie en het aantal werknemers waaraan leiding wordt gegeven.
Grote organisaties hebben – naast de vele vrijwilligers – soms honderden mensen in betaalde dienst. Directeurssalarissen wijken niet af van die van CEO’s van andere instellingen of bedrijven.
Van ieder tientje dat middels donaties binnenkomt, gaat doorgaans twee euro naar salarissen, administratieve en overige logistieke kosten (huur, energie, transport). Lijkt me geen reden om geen geld aan goede doelen te willen geven. Bij kleinere, minder bekende goede doelen zullen zeker misstanden voorkomen, maar geef met een gerust hart aan het Rode Kruis, Artsen zonder Grenzen, het KWF et cetera.
@Luc: ik ben niet zo bang voor die strijkstok. Er zijn vast misstanden geweest. Maar ik geloof echt in de missie van de organisatie waarvoor ik collecteer. Dus ik vind het, zeker in deze barre tijden, belangrijk om aandacht te vragen voor mensenrechten.
@Ewald (wat leuk om jou weer te horen!): dank voor je praktische informatie.
Dag Lisette, ik lees nog altijd mee, reageren doe ik echter niet meer. In dit geval wilde ik daarop een uitzondering maken.
Aandacht voor mensenrechten, zoals jij aangeeft, is te allen tijde nodig, nationaal en internationaal. Afschuwelijk hoe in ons land extreemrechts asielzoekers afschildert en tot zondebok maakt en hoeveel mensen zich hierdoor laten ophitsen.
@Lisette @Ewald. Ewald, je geeft die lieden m.i. teveel krediet. Ik denk niet dat ze zich door die bruinhemden laten ophitsen; ik denk eerder dat ze graag en bewust door ze opgehitst willen worden. Commercie, bezitsdrang en rendementsdenken maken uiteindelijk irrationele egoïsten van veel mensen. En dan heb je nog de groep die de haatcultuur en het anti-intellectualisme een warm hart toedragen, zonder daar expliciet voor uit te komen. En als ze daar wel voor uitkomen, zijn het papegaaien die steeds elkaars zelfde clichés uitkramen, papegaaien die de dictatuur van het eigen gelijk aanbidden en geen nuances dulden.
Wellicht heb je een punt, Cesar, maar jarenlang, keer op keer, als een mantra dezelfde leugens blijven herhalen, mist uiteindelijk z’n uitwerking niet. Een bekend propagandatrucje.
@Ewald. Ja, das haben wir schon mal gehört.
Die propagandatactiek is bekend en uitgebreid beschreven door historici, filosofen en romanciers (en dichters uiteraard, maar hun nuances zijn voor vrij velen te subtiel). Er zullen vast genoeg mensen zijn die gevoelig zijn voor iedere zich verbaal als ‘sterke’ leider presenterende Mussolinikloon en in de slipstream van hun mantra’s geraken. Maar oerinstincten gekoppeld aan een consumptiemaatschappij (zeker als de consumptiebevrediging in gevaar komt) haalt m.i. bij een aanzienlijke groep mensenkinderen hun latente egoïsme naar boven. Dat zijn degenen die oorzaken bij hun reeds vaststaande conclusies zoeken in plaats van een logischer redeneertrant te volgen.