Lily kwam naar mijn kantoor in de hoop dat ik haar zou kunnen helpen.
Mijn naam is Justin Case en ik ben privé-detective.
Ze was op zoek naar een welbepaald boek, maar kon zich noch de titel noch de naam van de auteur herinneren. Het boek had een oranje omslag, dat wist ze wel zeker.
Daar schoten we natuurlijk niet zo veel mee op.
Ik vroeg wanneer ze ’t boek laatste gezien had.
“Toen ik het terugkreeg van een vriend aan wie ik het uitgeleend had.”
“Vraag hem misschien eens welk boek je hem geleend had.”
Ze kon zich wel voor de kop slaan, vooral toen de rekening van mijn honorarium enkele weken later bij haar in de bus landde.


Lily hoeft zichzelf natuurlijk niets te verwijten. Het denkvermogen van Justin Case grenst aan het ongelofelijke. Die is zijn honorarium dubbel en dwars waard.