Naast het bed zit een man met witte jas. In het bed ligt een prachtige vrouw, stil, doodstil. Ze is verbonden met hart en ziel en longen met slangetjes aan apparatuur naast het bed. De man in witte jas spreekt haar lieflijk met een zachte ietwat gedempte stem toe. Hij praat wat over alledaagse dingen en wat hij de afgelopen dagen zoal heeft meegemaakt. Ook vertelt hij over het bezoek dat de afgelopen week is geweest. Hij pakt haar rechterhand vast en bekijkt de nagels. Een voor een begint hij haar vingers te lakken. Doodstil blijft ze liggen. De man praat intussen rustig verder. Heel even heft de vrouw haar vrije hand en wuift. ‘Hable con ella’, denkt hij hardop.

Ontroerend mooi, Mien