Ooit stonden we lijnrecht tegenover elkaar, de politie en ik. Locatie: de zeedijk, vlakbij de kerncentrale van Borssele. Zij waren bewapend met rieten schild en wapenstok. Wij zaten in een kleermakerszit, en bezetten zo de dijk. Protesteren was ook vrolijk destijds, de grimmigheid kwam van de andere kant. Toen werd kennelijk het startsein gegeven om de dijk schoon te vegen. En dus werden we bestookt met traangasgranaten. Nee, dat was niet goed voor het vertrouwen in het gezag.
Pas veel later kwam ik de sociale kant van de politie tegen, zoals hun optreden bij huiselijk geweld. Ik zou nooit kunnen werken in een organisatie waar de orders hoe dan ook moeten worden opgevolgd. Maar zelfs ik ben wel genuanceerder geworden.
« ver weg of dichtbij
Waterkou »
« ver weg of dichtbij Waterkou »
Column, Maatschappij, Mensen
Blauw
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« ver weg of dichtbij Waterkou »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette. ‘Befehl ist Befehl’ is wat dat betreft nooit uit de mode geraakt. In bepaalde kringen is het zelfs een geliefde tattoo.
En ja, in NL doet de politie veel goed werk onder vaak moeilijke omstandigheden. Zelf heb ik echter niet altijd vertrouwen in de intelligentie van sommige agenten.
@Cesar: dat laatste beaam ik volledig, maar ik ben dus inmiddels ook veel intelligente, invoelende en dappere politiemensen tegengekomen. Die overigens soms ook worstelen met het door jou genoemde motto.
‘Die pet past ons allemaal’ is niet voor niets een gezegde. Er zitten toffe gasten tussen en soms ook koekenbakkers. Alleen bij de KKK is het een pot nat. Een verkeerde pot. Ook dat nog.
Opvolgen is altijd makkelijker dan vooruit lopen of initiatief nemen. Maar dat terzijde. En zonder creativiteit vaart niemand wel. Liever op dan achter de barricaden. Goed stukje.
Achteraf ben ik blij dat ik nee heb gezegd tegen een baan op het bureau in Veldhoven. De afstand en vooral de verbinding was alles behalve optimaal. De baan op zich had ik zeker gewild, het zou me prima gepast hebben.
Wel verbaas ik me over hoe demonstranten weggevoerd worden, met de neus omlaag heb ik geleerd en niet zoals zo vaak met de neus omhoog, dan hebben ze nog steeds teveel bewegingsvrijheid, met alle gevaar van dien.
Ik zou niet graag in de schoenen van agenten staan. Zeker niet in deze tijd. Ik zou het werkelijk niet aandurven.
En uiteraard verschilt de ene agent ook van de andere.
Lisette. Ik geef het je te doen, met al die ordeverstoorders.
@Luc@Levja@Han:ik heb de tijdsgeest kennelijk niet goed omschreven. Dit verhaal speelt zich af in de jaren tachtig. We deelden snoepjes uit aan de ME-ers. Traangas en wapenstok waren een volstrekte overkill. Zoveel jaren later is de strijd verhard, dat denk ik ook, aan beide kanten van het spectrum. Niet gemakkelijk voor de politie
@Lisette, het is duidelijk dat het niet gisteren is geweest. Ik heb respect voor de politie, geef ze een compliment als ik ze zie maar ik zou niet willen ruilen. Er lopen vandaag de dag teveel idioten rond waardoor je niet meer weet wat te verwachten. Niemand wil bespuugd worden of in elkaar geslagen worden omdat hij-zij dat werk (of ander werk) doet.