Haar grijze knotje hangt moe op haar achterhoofd. Het ruikt er naar vergeelde boeken: bibliotheek ‘Brandaris’, aan de voet van de gelijknamige vuurtoren.
Ze reikt met een krom lichaam naar een plank met een oud boek en versleten rug. ‘Dit zoekt u toch?’
‘Hoe weet u wie ik ben na al die jaren?’
‘Het eiland vergeet niemand,’ zegt ze. Ze schenkt twee kopjes cranberrythee in.
Die avond lees ik het boek niet uit, het boek leest me in. Touwen als trapleuningen snijden in mijn jongenshanden. Maar boven op de Brandaris houdt mijn vader mij stevig vast.
Het boek leest me uit. Ik lever het in bij een vrouw met zwart haar in een strakke knot – ze kijkt naar mijn handen.


Recente reacties