Ik ben opgegroeid met de wetenschap dat er één vaste postbode was voor het hele dorp. Hij (of zij) wist elk adres. Kende vaak iedereen bij naam. Mede door de digitalisering wordt steeds minder post verstuurd. De postbode kreeg een nieuwe collega, de postbesteller. Zelfde werk, duidelijk minder beloning.
Zelfs de postbesteller zie je steeds minder vaak maar wel vaker pakketbezorgers. Die worden beloond naar prestatie, meer pakjes, meer loon. Aanbellen bij alle appartementen, als er maar iemand open doet, om het pakje in ontvangst te nemen. Zelfs daar zit verandering in, zo wordt er niet meer aangebeld maar wordt het pakje gedumpt achter een bloempot bij de voordeur of een pakketstation. In de toekomst waarschijnlijk je post zelf ophalen.
Je vergeet het posten zelf nog. Dat verdwijnt ook. Het wachten op de postbode. Op die belangrijke post. De uitslag van … ja van wat … Jezelf posten achter de raam, vol verwachting. Op die liefdesbrief, de uitslag van het examen, de bevestiging van terugbetaling van belasting of dat jij die nieuwe baan krijgt of de lotto hebt gewonnen. Je hoeft niet meer dagen achter elkaar te wachten. Kun je gewoon doen achter je mobiel of laptop. Meestal is het vierde of vijfde mailbericht raak. Wij leveren tussen 14:00 en 16:00 uw pakketje. En dan posten!!!