Waar ik met allen ben
lief en liefdes bij elkaar,
troost mij het feest van Pinksteren.
Waar ik in vuur en vlam
te overtuigd van daken schreeuw,
troost mij het feest van Pinksteren.
Waar ik gedreven
het hele huis vervul,
troost mij het feest van Pinksteren.
Waar ik onverstaanbaar
voor veel mensen spreek,
troost mij het feest van Pinksteren.
Al die andere dagen
waar ik niet aanwezig ben,
vuur gedoofd en licht verstoken,
windstil verstomd mij niets beroerd,
geen troost in taal mij kan bereiken.
Daar hoort mijn oor het zoet gefluister
in het suizen van een zachte stilte,
woorden van eeuwige liefde spreken,
ik als brandend braambos niet verteer.
Hoor deze wereldwijde taal
hart en zin wordt strelend vrede.
Prachtig, die ga ik delen.
@Arjan: hoe prachtig poëtisch!