Begin jaren negentig was ik volop bezig met de bestrijding van seksueel (toen nog: ‘sexueel’) geweld. Dat hield in dat ik regelmatig voor een klasje met zedenrechercheurs in opleiding stond. Ik ervoer hun weerstand om te praten over eigen kwetsbaarheden. Ze leerden daardoor inzien hoe moeilijk het moet zijn voor slachtoffers om aangifte te doen. Missie geslaagd.
Er werd me gevraagd om een stukje te schrijven over mijn werk. Ik ging er vol in, mijn strijdvaardigheid spatte van het papier. Toch werd het niet geplaatst. Het commentaar was dat men het ‘prikkeldraad proza met een hoge zuurgraad’ vond.
Ik was hoogst beledigd.
Mijn schrijflust is niet verdwenen, mijn werk wel.
Misschien schrijf ik wat minder zuur, zoet ben ik allerminst.
« De stagiair en de mentrix
Één en één is twee II »
« De stagiair en de mentrix Één en één is twee II »
Column, Maatschappij, Studie & werk
Blijven schrijven
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« De stagiair en de mentrix Één en één is twee II »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik proef de onvrede…
@Luc: nou onvrede, ik ben van zuur overgestapt op scherp, dat bevalt me beter!
Wat stom, zeg. Dat was een mooie functie.
@Lousjekoesje: dankjewel voor je begrip. En ja, ik heb er jaren met veel plezier gewerkt.
Wat een bijzondere kwalificatie: prikkeldraad proza. Zegt waarschijnlijk wel iets over de recensent…
@Alice: al is het jaaaren geleden, jouw reactie doet me verdacht veel goed. Ik kon het toen alleen maar zien als een misser van mijn kant. Gelukkig heeft een andere collega me gestimuleerd vooral door te gaan met schrijven, zij het dan niet meer voor het blad waar zij de redactie over voerde.
Prikkeldraad proza vind ik best een goede vorm. Doet me aan satire denken, maar dan met zoete woorden.
Mijn advies: Blijf schrijven. Je kunt het nooit ieder naar de zin maken. Moet je ook niet willen.
@Levja: dat is wel de liefste invulling van het begrip die ik ooit hoorde! Ik zie prikkeldraad voor me als stug, onwillig en vooral pijnlijk om aan te raken. Je advies volg ik al jaren op. Het niet iedereen naar de zin maken, is in het kader van (blijven) schrijven wel een leuke woordspeling…
Lisette, zeker bij prikkeldraad proza denk ik aan prikkelend, maar ook een beetje aan venijnig. Pas op, slik niet alles voor zoete koek.
Prikkeldaad dient ter bescherming en ook om een gebied af te zetten. Ook hier zowel voor- als nadelen. Ook voor militair gebruik. In de Eerste Wereldoorlog bij de loopgraven.