De meeste tijd benader ik mijn schuur omzichtig. Mijn schuldgevoel, betreffende m’n onvermogen om op te ruimen, groeit voorbij de deur en doet mij voorzichtig binnenkomen en weer stil verdwijnen.
Dit duurt tot ik mijn uitstelgedrag heb overwonnen en aan het opruimen sla. Waarbij gezegd moet worden dat opruimen bij mij vaak meer een soort van herordenen is. Hoe dan ook schept het nieuwe ruimte.
Mijn dierbaarste voorwerp heeft vandaag haar oude plek weer ingenomen. Nog schaam ik mij toen onlangs iemand naar haar vroeg en zij op de vloer vertoefde. Nu torent ze uit boven reddingsvesten en rattengif. Ze overstijgt stopverf en vlekverwijderaar. Het enige dat er niet boven past is de doos met afdekzeilen. Die is voorgoed verdwenen.
« Rust en vrede
De Comfortabele Catalpa en de Strakke Snoeibeurt (Finale) »
« Rust en vrede De Comfortabele Catalpa en de Strakke Snoeibeurt (Finale) »
Communicatie
Verstopte liefde
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Rust en vrede De Comfortabele Catalpa en de Strakke Snoeibeurt (Finale) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties