De eerste keer dat een patiënt, een dame van rond de 85, onder mijn handen en ogen in een anafalactische shock belandde weet ik nog goed.
Mw. X staarde al dagen stoïcijns voor zich uit. Plotseling kreeg ze weer kleur in haar gezicht. Als door een wesp gestoken slaakte zij een kortstondige gil en sprong op uit bed. Om een ogenblik later totaal verslapt terug op ditzelfde bed gesmakt te worden.
Als aan de grond genageld stond ik en herinner me dat ik nog heel kort de hoop had dat ze een grapje maakte.
Dat ik na dit voorval mijn hart verloor in de stervensbegeleiding heeft daar weinig mee van doen gehad. Maar mw. X zal ik nooit meer vergeten.
Ik moest ook heel even aan de film ‘The Excorcist’ denken.
Exorcist
Euh, dat zet het weer in een heel ander licht…whahha.
Maar zij ging achterstevoren kruipend als een spin de trap af. Mogelijk heb ik dit deel niet meegekregen met oog op genageld zijn. Arme mw X
Exorceer misschien eerst jezelf. Probeer misschien eens te schrijven onder je echte naam in plaats van onder pseudoniem.
Dit bedoel ik niet lullig maar ik heb niet het gevoel exorcisme nodig te hebben hoor. En N.D.D. is volgens mij ook een pseudo…..
groet
Louisa Weijenbergh
@Moeder: N.D.D. zijn de initialen van mijn voornaam en familienaam.
Groet,
Nele De Deyne.