Er is geen teken van herkenning wanneer ik in de spiegel kijk. Ik zie een ongeschoren man, net uit bed, maar nog moe. Ik plets wat druppels water op mijn gezicht en knipper met mijn ogen —een vergeefse poging om wakker te worden. Uit gewoonte poets ik mijn tanden. Ik slurp van de kraan om mijn mond te spoelen. Een glas gebruiken doe ik niet meer. Ik mors op mijn onderhemd, maar dat kan mij niet schelen. Ik wrijf over mijn kin alsof het een botte rasp is. Zonder mezelf aan te kijken, beslis ik dat ik nog een dag zonder scheren verder kan. Straks poets ik ook mijn tanden niet meer. Op een dag sta ik niet meer op.
« Depressie als hormoniem
De ultieme depressie »
« Depressie als hormoniem De ultieme depressie »
Communicatie, Fictie, Mensen
Ochtendritueel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Depressie als hormoniem De ultieme depressie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik lees je. En ik voel met je mee. Ik gun je kracht om erdoorheen te komen.