Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie, Mensen

Ochtendritueel

12 september 2019 | 120w | Bruno Lowagie | 2 |

Er is geen teken van herkenning wanneer ik in de spiegel kijk. Ik zie een ongeschoren man, net uit bed, maar nog moe. Ik plets wat druppels water op mijn gezicht en knipper met mijn ogen —een vergeefse poging om wakker te worden. Uit gewoonte poets ik mijn tanden. Ik slurp van de kraan om mijn mond te spoelen. Een glas gebruiken doe ik niet meer. Ik mors op mijn onderhemd, maar dat kan mij niet schelen. Ik wrijf over mijn kin alsof het een botte rasp is. Zonder mezelf aan te kijken, beslis ik dat ik nog een dag zonder scheren verder kan. Straks poets ik ook mijn tanden niet meer. Op een dag sta ik niet meer op.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Bruno Lowagie of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »