Schrijf mee!
« »

Column, Mensen

Naast elkaar

30 oktober 2018 | 120w | lisette | 4 |

We scheelden een paar jaar, mijn buurmeisje en ik. Ze was altijd opgewekt, ook al leed ze aan een nare heupziekte. Ze was altijd in de straat blijven wonen waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Nog steeds organiseerde ze één keer per jaar een gezellig avondje met ons, haar oude buren van nummer negenentwinig.
Toen kreeg ze kanker, en overleed binnen een paar maanden.
Mijn broers en ik gingen naar haar crematie, die werd geleid door een ons onbekende man.
Achteraf bleek hij het buurjongetje van nummer zevenentwintig.
Wat speelden we vroeger vaak indiaantje en cowboytje met elkaar, door hem hardnekkig uitgesproken als “kojboj”.
In mijn gedachten was hij altijd een jaar of acht gebleven.
Nummer eenendertig wordt nu leeggehaald.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »