“Als ik naar de kleuterschool ga kan ik lopen hé papa?” Manon zit door een handicap in een rolstoel. “Nee meis dan kan je niet lopen” antwoord vader met een onderbuikgevoel. “Als ik naar de basisschool ga dan kan ik wel lopen.” “Nee ook dan kan je niet lopen meis.” Ik had je graag wat anders verteld maar het is niet eerlijk als ik ja zeg denkt hij zacht zuchtend bij zichzelf. Mag ik nog even buiten fietsen mama?” “Ja maar wel op het paadje blijven hoor.” De moeder van Manon helpt haar dochter op haar fiets en met een vrolijke lach fiets Manon het paadje heen en weer. Vader en moeder kijken elkaar glimlachend aan wat een rijk bezit.
« Geen bal aan
Vogels »
« Geen bal aan Vogels »
Familie, Fictie, Liefde
Hoe een kind makkelijk kan wisselen in gevoel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Miriam Dubbeldam Druijff of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Geen bal aan Vogels »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@ Miriam: Er zit zovéél in en achter je verhaal! Krachtig & prachtig!
Hoi Miriam, ik ben geraakt. Mooi gedaan
Mooi verhaal!
Bedankt voor de positieve feedback. Dat meisje dat ben ik zelf. Ik heb namelijk vaan mijn vader begrepen dat ik dat vroeger als kind echt steeds vroeg.
Mooi!
Heel erg pakkend meis.