Immanuel Kant is naast de wereldberoemde filosoof van de transcendentale kennistheorie vooral de godfather van de wereldberoemde en rationele plichtethiek: Je moet zo handelen zoals je zou willen dat iedereen zou handelen; je moet de mens altijd als doel en niet als middel beschouwen; ervaar elke rationele consequentie van je visie en keuze. Kant is te ratio. Men zegt toch dat alle huisvrouwen van Koningsberg de klok gelijk konden zetten op zijn dagelijkse wandeling om acht uur in de morgen. En op de weg terug opnieuw, om een uur of vijf in de middag. Kant ontving en schreef met de groten van de aarde van zijn tijd. Maar leefde altijd binnen een straal van tien kilometer van zijn geboorteplek Koningsberg
« Vertelde mijn vader
Zwaar leven »
« Vertelde mijn vader Zwaar leven »
Column, Cultuur, Liefde, Maatschappij
Kant
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Peter Mabelus of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Vertelde mijn vader Zwaar leven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
In mijn ogen wat autistische trekken. Maar ik ben geen filosoof, gewoon een mens.
Die Kant toch. 212 jaar na zijn overlijden heeft hij het toch maar mooi tot onderwerp van een weekthema geschopt ☺
Ben benieuwd wat Kant in onze tijd van Wikipedia had gevonden.
Informatief stukje. Wel een beetje droog. Gortdroog, net als Kant.
Broeder Mabelus,
Een mooie column. Over deze plichtethiek moet ik lang nadenken. Voor mij is alles een schakel. Hoe kan een mens dan een doel zijn? Heeft dit te maken met het verschil tussen mensdom en mensheid?
Zie daar! Daarom vind ik dit een goede column.
Immanuel, met zo’n voornaam had ik Kant hoger ingeschat.
Maar wie meent dat een filosoof alles moet weten?
Hij was een in zijn tijd een vernieuwer en sleutelfiguur omdat hij het filosofisch erfgoed tot dan toe een andere plaats gaf. Dat deed, hij denkend op zijn wandelingen.
Een beetje een vlak en algemeen stukje, Peter.
Chris