Als kind wist ik niet beter: in het huis naast ons woonde niemand. Als ik door de stoffige ruiten naar binnen keek, zag ik een tafel met daarop een paar kopjes. Ze veranderden nooit van plaats. De postbode liep het huis voorbij. In het dorp werd gefluisterd dat er vroeger een man had gewoond. Hij rookte pijp. Plotseling was hij verdwenen; niemand wist waarheen.
Elk jaar in mei bloeide de paarse seringenboom in zijn tuin uitbundig. Soms kwamen er takken over de schutting heen en daarna geurde ons huis wekenlang naar seringen.
Op een dag was de tafel leeg. Verbeeldde ik het me of zag ik echt een gestalte door het huis lopen? Na een week was het huis ontmanteld.
Op de valreep kwam nog een jeugdherinnering naar boven.
Beleef het gewoon met je mee. Heb je nadien nog het ware verhaal kunnen achterhalen?
Helaas niet, Levja.
Het heeft me altijd gefascineerd.
Veel over lege en verborgen kamers gedroomd.
Kan ik me indenken @Nel. Mij schiet ook een verhaal te binnen. Ik heb het gelijk opgeschreven. Misschien bij nieuwe schrijfthema’s of anders zomaar.
Je droomt er vast niet voor niets over…
@Nel: ben je er nooit binnen geweest?
@Nele, nooit. Het huis was hermetisch afgesloten.
Wat een mooie herinnering! Meestal zag ik dat soort huizen in jeugdseries. Spreekt tot de verbeelding.