Ik ben wakker, bekijk het vierkante stukje blauwe lucht dat door het kleine zolderraampje naar binnen tuurt. Als altijd hetzelfde begin van de dag, alleen de kleur wisselt. Behalve dat er iets is veranderd. Het is zo stil. Te stil. Het lijkt een windstille dag, maar daar komt het niet door. Ik luister. Zou ik het zelf kunnen zijn, zou ik tenslotte die rust gevonden kunnen hebben. Een rust die je niet kunt zoeken, maar je overkomt. Een rust die op de hele omgeving uitstraalt. Gelukzalig wil ik het gevoel dat in me heerst delen. Ik draai me langzaam om. Naar mijn immer snurkende, piepende lief. En ik hoor stilte, ik zie stilte. Zijn lippen zijn blauw. Als de lucht.

Oei het begon zo rooskleurig. Mooi beschreven.