´Ik heb zin om groots en meeslepend te leven.´ Zo, dat was er uit. Dat geteut ook altijd. Tempo, actie!
´Oeh, dat klinkt leuk. Daar heb ik ook wel zin in. Wanneer spreken we af?´
Even kijken in de agenda. Vrijdag niet, dat was te snel. Zaterdag? Nee, daar stond al ´blauwtje, lopen´. Zondag dan. Daar stond ´spontaan plan´. Mwah. Dat kon wel wachten tot een ander keertje.
´Zondag?´
´Nou… heb je het weerbericht al gezien? Ze geven zondag regen op, best veel ook.´
´Oh ja. Ik zie het. Maar misschien verandert het nog. Zullen we het gewoon vast afspreken?´
´Goed. Dan hebben we vrijdag nog wel even contact of het door gaat en hoe laat dan.´
Conventies. Puur gif.
Hoe wist jij dat?
Wat jij zaterdag doet?
Tsja… 😉
Heel leuk stukje, maar het einde (Conventies. Puur gif.) begrijp ik niet. Kan aan mij liggen, maar ik krijg de indruk dat het erachter is geplakt om mee te kunnen doen aan het thema.
Hekate, zeker niet. Het einde is juist de essentie, het plaatst alles ervoor in het perspectief dat ik bedoel. Voor veel te veel mensen zie ik dat het moeten of willen voldoen aan conventies een langzame maar dodelijke killer van alle levensvreugde is. En dan bedoel ik met conventies het idee dat iets niet kan omdat het morgen al is, of omdat het regent, of omdat je het volgens de verwachtingen van anderen op een andere manier zou moeten doen dan je het zelf wilt doen.
Ha,ha herkenbaar!
we laten de agenda te vaak ons leven bepalen…
Wat de weersvoorspelling betreft klopt het. Hier in Oss zelfs met storm en hagel!