Door colleges te volgen binnen de prenatale uteriële opvang, verliet ik in ‘67 cum laude het moederlichaam. Neonataal ontsteeg ik, middels een bovenmenselijke APGAR-score van zestien, de status van ‘doorsnee zuigeling’. Met dubbele punten op de onderdelen Grimace, Activity en Respiration lag de wereld aan mijn voeten, sloeg ik zes van de dertien consultatiebezoeken over en nam de ontwikkeling van mijn prefrontale cortex inhumane vormen aan. Op driejarige leeftijd nam ik als vlagvoerder zitting in de leerlingenraad van de plaatselijke nonnen-kleuterschool om een half jaar later, gelijk keizer Augustus, mezelf uit te roepen tot priemus inter parus.
Daarbij maakte ik als snotneus twee cruciale fouten. Priemus schrijf je zonder ‘e’ en na mijn zaligverklaring waren er helemaal geen gelijken meer.
Beste Rolf,
Da’s dus een primus zonder pares en zonder aanmaakspiritus.
Troost je, er lopen er meer rond die denken het wel te zijn en blijken het niet te zijn, dan dat er rondlopen die blijken het écht wel te zijn.
Met vriendelijke groet = hartje,
Chris
Ach dat ene eetje is je vergeven. Van mij een ‘hertje’. Omdat ik het goed gevonden vind. Wat weet ik overigens niet precies. Maar dat ter zijde.
Geweldig! Hart!
Ciao
Peter
Knap kind..origineel verhaal 😉 <3
Prachtig verhaal Rolf, vooral ook kostelijk geschreven! <3
@Regenboogvlinder,
Dank voor de waardering. Vooropgesteld dat de bedoelingen van de dreumes oprecht en minstens zo vooruitstrevend waren, bleek de haastige aanwas van het kind zijn intelligentie hem toch al snel te isoleren. Laten we hopen dat het later alsnog goed kwam …
@luus,
Ik moet bekennen dat ik het telkens als ik het herlees ook steeds leuker ga vinden 😉
Groeten, Rolf van der Leest
@Rolf: kostelijk. Apgarscores van 16? Dat komt wellicht door die speciale ‘prenatale uteriële opvang’. 🙂
@NelDeDeyne,
Jazeker! Bij een regulier verblijf in de uterus zijn hoogstens 5 x 2 punten te behalen 😉
Groetjes, Rolf van der Leest
daarbij vergeleken is Mozart een trage jongen
@José van Rosmalen,
Hij heeft het als tragere starter wellicht verder geschopt 😉
Groeten, Rolf van der Leest