Het is halfvier ’s nachts en Rietje ligt op de achtste verdieping te woelen in het bed van haar vakantieappartement. Onrust haalt haar uit haar slaap. Ze opent haar ogen en ziet in het schemerdonker een man in haar kamer zitten. Ze schrikt overeind.
‘Wie ben jij, wat doe je hier?!’
‘Ik kom elke nacht kijken hoe je slaapt, ik vind je zo’n mooie vrouw.’
Rietje is klaar wakker, adrenaline giert door haar lijf, haar brein werkt op volle kracht.
‘Hoezo, elke nacht?’
‘Ik neem de brandtrap en je raam staat altijd open.’
De man praat liefdevol en Rietje geeft hem het gevoel een vriend te zijn. Uiteindelijk slaagt ze erin hem op te sluiten en de politie te bellen.
« Mijn Melodietje, Koning van terras
Mietje! »
« Mijn Melodietje, Koning van terras Mietje! »
Communicatie, Mensen
Te koop met zicht op zee
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hilde Cornelis of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
14 reacties
Reageren
« Mijn Melodietje, Koning van terras Mietje! »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Zomer en winter, altijd staat mijn raam open. God weet wie er al allemaal naast mijn bed gestaan heeft.
hahaha, spannend leven hè 😉
Spannend, maar ook griezelig. Leuk stukje @Hilde
dankjewel Levja
een liefdevolle indringer!
ja José, echt eng 😉
Ik vind het een beetje een raar verhaal. Alle nachten kijken, terwijl het een vakantieappartement is? Waarom opsluiten als de kijker niets kwaads in de zin lijkt te hebben (je kunt ook vragen…). Kortom: ik zie het niet helemaal.
Ja, het is inderdaad een raar verhaal Schli, zo zou ik het ook niet verzinnen. Maar het is geen fictie, het is zo gegaan. Stress doet rare dingen met een mens.
Heerlijk stukje.
dankjewel Bloem
Hilde, het is puur technisch: als het om een vakantieappartement gaat, dan kan niemand _elke_ nacht kijken hoe een _tijdelijke_ gast slaapt, hooguit elke nacht sinds die gast daar slaapt.
En de overgang naar de laatste zin is te abrupt voor een lezer.
Ook als het geen fictie is, zijn dat zaken om op te letten als schrijver, je wilt immers dat je tekst begrijpelijk overkomt?
VorK liet Rietje huppelen
door bossen naar wat stenen
Hilde wees hem op iets geks:
“Een L tussen haar benen!”
ja Schli, achteraf dacht ik ook dat het inderdaad alleen elke nacht in haar vakantie was en dus niet alle nachten.
Van dat abrupte einde had ik zelf ook last. Ik wou het te graag vertellen en 120w is gewoon niet genoeg.
Ik heb geleerd uit deze 😉
Dank voor je feedback.
Graag gedaan, VmetdeVorK!