We waren zestien jaar.
Zag je ons dan deden we alsof we ouder waren.
Daar streefden we dan ook naar. Opgroeien ging gepaard met een zekere druk.
We bevonden ons in dat grijze gebied dat de puberteit heette. Daar waar we geen kinderen meer waren en we als volwassenen niet werden geaccepteerd. De sprong die we waagden was voor ons niets anders dan natuurlijk. Teruggaan was geen optie, dan maar voorwaarts naar volwassenheid. Dan maar doen alsof we wisten hoe we de bloemetjes buiten kunnen zetten.
Ik ben nu zesentwintig jaar.
Ik zie ze doen alsof ze ouder zijn.
Dat is ook hun streven.
Ik begrijp de sprong die ze wagen.
Toch blijft het een raar aangezicht.
Terrasjes met kamerplantjes.
« Gewogen
Perfect »
« Gewogen Perfect »
Cultuur, Maatschappij, Mensen
Bloemetjes buiten.
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Gewogen Perfect »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik moest erom lachen, leuke uitsmijter 🙂
hier de kamerplantjes als metafoor voor pubers, multi inzetbaar beeld!
Moest even denken. Keigoed!