De mededeling is duidelijk: “Niets meer aan te doen”. Daar sta je dan. Niet wetende wat te doen. Moet je lachen? Nee. Niet lachen. Dit is geen humor. Moet je huilen? Ja zeker! Maar de tranen komen niet. Het lukt niet. Het lukt me niet! Ik wil er met iemand over praten maar wie begrijpt me? Op dit moment begrijp ik mezelf niet eens… Ik ga lopen door de stad; zie anderen vrij en blij, en voel mezelf gevangen in een luchtbel. Eentje van gepantserd, vuil glas. Einde verhaal, denk ik. Maar… Ik weet het allemaal niet meer hoor! Ik zie er eerlijk gezegd geen heil meer in. Uiteindelijk zal het wel overgaan denk ik. De pijn. Ik hoop het….

@Michiel Helder geschreven
Dank mevrouw Wolf.