Met tijd wij nimmer toch ooit tikt door maar nooit ook wij mogen vergeten. Ondertussen lopen zullen komen wij ademen met reizen rust ons meegegeven. Zij door onbewust zien bomen niet opdat rennen voorbij donker bos beleven. Wanneer zien met hart durven geven ogen begaan open als vanzelf vergeven. Veelal denken met balans gaan varen door op gevoel open zachtjes wens uitspreken. Ooit komt ver wanneer dwalen wij als vogels plots vederlicht zullen openbreken. Ik strek vertrouwen uit verzacht broos vanuit stilte met tijd zien noem en beteken.

Recente reacties