Medemens.
Ik zal u laten.
Mij hullen in stilte en de weg afleggen die voor me ligt.
De tegenstrijd die zich opbouwt is tenslotte de mijne niet.
Hoe graag ik je ook op zie staan
door je eerst knetterhard op je bek te laten pleuren.
Ik besef
het is niet aan mij.
Begrijp dat ik mijn leven lang mijn medemens te pas en te onpas zie struikelen om vervolgens overend te krabbelen, zich het stof van de schouders vegend, niet afvragend welke kiezel nou echt het struikelen waard was.
Het doet me pijn
en ik besef
dat is niet aan mij.
In mijn mooiste droom zitten we allen aan één tafel
en getuigen elkaar van onze menselijkheid
en onze medemenselijkheid.
Recente reacties