Mijn einde nadert, alle voortekenen zijn daar. Voor anderen is het leven kort en veranderlijk, maar ik neem alleen herhaling van patronen waar. Luisterend naar de hartslag van de wereld onthoud ik wat de wind fluistert. De opkomst en ondergang van heersende beschavingen en het uitsterven van dominante soorten, slechts rimpelingen in de tijd. Na de top van de golf komt onvermijdelijk het dal, na bloei met zekerheid verval.
De temperatuur daalt, daglicht wordt schaarser en sneeuw valt op mijn takken. Over één hartslag is het winter, nog twee en de lente begint weer. Wanneer uiteindelijk deze periode tussen ijstijden eindigt, als mensen plaats maken voor ijsreuzen, zal ook ik sterven zoals het hoort. Niet getreurd, tienduizend jaar was genoeg.
Ze naderde met een mes in haar vuist
kerfde huilend haar gebroken hart in mijn bast
@CB mooie toevoeging, was ik niet opgekomen want tijdens het schrijven had ik mezelf weer eens ondergedompeld in een Dubstep roes 🙂
Mooi! En ik vind m mooier zonder toevoeging… mag dat ook?
@Susan Thx 🙂 en natuur(lijk)
Wat een mooi stuk, zeer poëtisch.
Het was niet moeilijk er een gedicht van te maken.
De oudste boom
mijn einde nadert
de voortekenen zijn daar
leven is kort en veranderlijk
maar ik neem alleen herhaling
van patronen waar
luisterend naar ’s werelds hartslag
onthoud ik de fluistering van de wind
opkomst en ondergang van beschavingen
en uitsterven van dominante soorten
zijn voor mij slechts rimpelingen in de tijd
na de top van de golf
komt onvermijdelijk het dal
na bloei met zekerheid verval
de temperatuur daalt
daglicht wordt schaarser
sneeuw valt op mijn takken
nog één hartslag dan is het winter
nog twee en een nieuwe lente begint
wanneer deze periode tussen ijstijden eindigt
en mensen plaats maken voor ijsreuzen
zal eindelijk ook ik sterven
tienduizend jaar is genoeg
@Ineke heel mooi, ieder zijn talent, rijmen lukt me nog maar ik beschouw mezelf als een dichtbeet 🙂
@JG Onderschat jezelf niet, het zijn bijna allemaal jouw woorden.