De baby wordt vastgehouden door een blije tante.
Voortdurend hoor ik: “Wat is ze toch klein, je vergeet zo vlug hoe klein ze ook alweer zijn.”
Ik knik instemmend en glimlach vriendelijk naar degene de opmerking maakt.
De baby slaapt inmiddels op de hartslag van een wiegende tante.
De dames voeren gesprekken over uitscheuren, inknippen en weeën.
Ik besluit me af te sluiten voor de kraampraatjes en kijk naar de baby.
Mijn zoon ook zo klein is geweest.
Ik herinner me nog hoe trots ik was.
Ik neem dat heerlijke gevoel nog even in me op.
Ik sla het aanbod om de baby even vast te houden vriendelijk af.
Want deze baby is véél kleiner dan ik me kan herinneren.
« Goed gereedschap
Parmenides »
« Goed gereedschap Parmenides »
Familie, Liefde, Mensen
Nieuw leven
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Defrysk of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Goed gereedschap Parmenides »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Lief en ook wel herkenbaar, het wordt weer anders als het een kleinkind betreft.