“Gloeiende!” Moeder is razend: “Ik zeg niet voor niets dat je met die bal naar buiten moet! Dat was een antieke vaas!” Ze probeert Jaap een oorvijg te geven maar hij duikt weg en rent om de tafel. Buitenzinnen schreeuwt ze: “Kom hier stuk verdriet!” Jaap, geenszins van plan vrijwillig straf te ondergaan, maakt schijnbewegingen achter de eettafel. Moeder pakt haar klomp en smijt die wild richting het treiteraartje. Hij maakt een afwerend gebaar, klomp raakt pols en Jaap gaat neer.
In de wachtkamer van de EHBO aait moeder bezorgd over Jaaps rug: “Doet het nog pijn?” Hij knikt verdrietig, steekt zijn opgezwollen arm omhoog en roept beschuldigend door de volle wachtkamer: “Mijn moeder heeft me met een klomp geslagen!”
@GJ de afloop van het verhaal komt me niet logisch voor. Moeder heeft immers niet geslagen met die klomp?
Daarnaast zal een kind dat niet gauw zeggen in gezelschap.
Opmerking:
– Klote kind
is volgens mij één woord
@Ineke, logisch misschien niet, maar waar gebeurd 🙂 Jaap was een goede bekende t.w. de schrijver op 10 jarige leeftijd.
Volgens mij heb je gelijk met de titel *aangepast
Dat kind zei toen echt dat ie met die klomp geslagen was, niet dat zijn moeder die klomp naar hem gegooid had? Dat zijn toch twee verschillende dingen.
@Ineke, klopt, ik kan er lang epistel overschrijven, maar geloof me dit is hoe t gebeurd is 🙂
@GJ een bijzonder verhaal en een bijzondere jongen
Wellicht toch een bijsluiter die eigenlijk een separaat verhaal waard is. Mijn moeder was lerares en heeft in haar carrière heel wat mishandelde kinderen meegemaakt. Tijdens dit verhaaltje speelde een zaak met een mishandeld Turks meisje. Zij werd systematisch geslagen door haar vader en dat was regelmatig gespreksonderwerp bij mij thuis. Ik werd me voor het eerst bewust dat er wettelijke en fatsoensgrenzen zijn voor ouders als ze hun kinderen straffen.
In dit geval wilde ik wraak voor het mij aangedane leed en ik wist dat slaan niet getolereerd werd. Het voor schut zetten van mijn moeder met een halve waarheid had het gewenste effect. Vandaar de titel Klotekind. Het verhaal is overigens al jaren een hit op familieverjaardagen 🙂
Dankjewel @GJ voor deze toelichting. Dat maakt het verhaal opeens wel logisch.
@GJ. De laatste toevoeging is nodig om je verhaal duidelijk bij de lezer te laten landen. Een onwaarschijnlijke verhaalwende kan zonder uitleg niet zomaar worden verdedigd met alleen ‘maar zo was het’. Zonder de uitleg zou je denken dat je als schrijver ‘zwabbert’ in je beweringen. Maar ja, krijg dat allemaal maar eens in 120 woorden… 😉