Met mijn blote voeten op het glas. Oppassen voor de slakken. Want die zijn breekbaar. Net als gras. Haaienvinnen aan de horizon. Jachtseizoen geopend. Grote hoogte. Diepe val. Luchtballon. Ik zigzag van links naar rechts, dan voel ik mij beter. Complexer. Constanter. En zoveel completer. Met mijn vingers schaar ik af wat uitsteekt. Lekker kort. De zon komt op. Ik voel hoe zij haar UVA over mijn huid uitstort. Doffe dreunen. Vleugels in mijn hoofd. Met zout het lekkers. Gekookt, gebakken, dan wel gestoofd. Ik ritsel verder. Met mijn blote voeten in het glas en op gehoor. Een glimp van slakkenlijkjes. Kijk. Ik trek een zogeheten slakkenspoor…
« Sneeuwruimen
Ik viel toevallig in de reddingsboot »
« Sneeuwruimen Ik viel toevallig in de reddingsboot »
Natuur, Poëzie
Klein, maar dodelijk
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Shana of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Sneeuwruimen Ik viel toevallig in de reddingsboot »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
‘Net als gras. Haaienvinnen aan de horizon’ Prachtige beeldspraak!
Beeldspraak. Het mooist wanneer opgemerkt..