De laatste van zijn soort keek neer op de jager aan zijn voeten. Alhoewel hij ongewapend was, had hij hem kunnen uitschakelen met een steenworp die eerder toevallig doel trof dan welgemikt was. Het was eenvoudig geweest, zoals veel. De jager die hem gedurende jaren achtervolgd had om hem te elimineren, was een robot. Robots zijn machines. Machines zijn kwetsbaar, net als mensen.
Het licht in zijn arctische ogen was nu definitief gedoofd. Het wapen, nog altijd omklemd in zijn synthetische vuist, zou handig van pas komen om gemuteerde dieren te doden en daardoor voedsel te vergaren.
Uit een soort van respect voor zijn verslagen tegenstander begroef hij het schroot in de grijsbesneeuwde aarde. Hij droeg evenwel geen begrafenisgebed op.
« Vrede
Krijgen de Maya’s toch nog gelijk! »
« Vrede Krijgen de Maya’s toch nog gelijk! »
Communicatie
Het einde van de jacht
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jozef Faucompret of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Vrede Krijgen de Maya’s toch nog gelijk! »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties