Schrijf mee!
« »

Communicatie

Het einde van de jacht

6 november 2012 | 120w | cheverrant | 1 |

De laatste van zijn soort keek neer op de jager aan zijn voeten. Alhoewel hij ongewapend was, had hij hem kunnen uitschakelen met een steenworp die eerder toevallig doel trof dan welgemikt was. Het was eenvoudig geweest, zoals veel. De jager die hem gedurende jaren achtervolgd had om hem te elimineren, was een robot. Robots zijn machines. Machines zijn kwetsbaar, net als mensen.
Het licht in zijn arctische ogen was nu definitief gedoofd. Het wapen, nog altijd omklemd in zijn synthetische vuist, zou handig van pas komen om gemuteerde dieren te doden en daardoor voedsel te vergaren.
Uit een soort van respect voor zijn verslagen tegenstander begroef hij het schroot in de grijsbesneeuwde aarde. Hij droeg evenwel geen begrafenisgebed op.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van cheverrant of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »