Het Duits heb ik nooit onder de knie gekregen. Het was, naast het door mij verfoeide Frans, het eerste vak dat ik liet vallen op de MAVO.
Daar heb ik inmiddels behoorlijk spijt van. Want nu voel ik een enorme afstand tussen mij en Duitsland. Ik doe verwoede pogingen om van het schlagerfestival te genieten, en ik moet zeggen dat dat niet meevalt.
Nu heb ik een Duits opplaksnor. Als ik die opzet hoef je niet Duits te kunnen spreken om te kunnen zien dat de persoon waarin ik dan verander Duitstalig is.
Door die opplaksnor herinner ik me waarom ik een afkeer heb van Duitsland. Blijkbaar ben ik te oud om die gemene snor van Rudi Völler te vergeten.


Recente reacties