Vorig jaar probeerde ik zonder handschoenen een plant uit mijn tuin te rukken.
De plant bleek taaier dan gedacht en bleef gewoon waar ie was.
Ik heb het toen maar helemaal kort geknipt en onzichtbaar voor het blote oog gemaakt.
Ik heb er echter iets aan overgehouden.
Zo nu en dan een uitbraak van jeuk aan mijn vingers.
Vannacht had ik het weer.
Halve nacht wakker door ‘om van uit je vel te springen’ jeuk.
Komend voorjaar zal die rotplant weer gewoon uitbotten.
Mijn vingers jeuken nu al en wrijven helpt niet.
De moraal?
Bedenk iets moois over Egypte, het koningshuis of het bankenstelsel.
Zolang je het maar met wortel en tak uitroeit.
En gebruik goed gereedschap en beschermende kleding.


Daar komt het dus van, die jeuk. Ik heb wel eens gelezen dat je de groei kunt belemmeren door ijzeren platen rondom de wortels in de grond te jassen. Uiteindelijk sterf de plant doordat zij geen nieuwe wortels kan schieten en is dan makkelijk te verwijderen.
In de tijd en moeite die het je kost om die ijzeren platen de grond in te werken, kun je die plant net zo goed uitgraven.
Was het ding trouwens dit jaar weer opgekomen?
Ik ben inmiddels verhuisd. Ik kijk nu uit op een bos die vol zin met ‘je raadt het al: Poison Ivy. Terugkijkend denk ik dat ik inderdaad daarmee in aanraking ben geweest.
Mijn vingers jeuken om te schieten en blijven dan hangen boven het toetsen bord. Zal ik iemand bombarderen met woorden of druk ik op die rode knop waar het woord ‘vuur’ op staat.
Eerst maar op zomerreces. We hebben keihard gewerkt dit jaar.