Hij wist het echt niet meer. Zijn inspiratie was ver te zoeken want hij had al over alles geschreven naar zijn idee.
Voor de schrijvers onderons is het een bekend verschijnsel. Een writers block noem je dat. Het creatieve is weg en er komt niks meer op papier.
Alleen maar lege bladzijden.
Je hoorde hem hardop denken: “had ik maar een vrouw met kanker die terminal was”. Het zijn harde gedachten maar het zorgt wel voor inspiratie want collega Kluun heeft er een succesvol boek over geschreven en het is ook nog verfilmd.
Hij moest lachen om zijn harde gedachte. “Ik heb niet eens een vrouw”
“Dan ga ik maar aan de geestverruimende middelen.”
Hopend op inspiratie.
Recente reacties