Ergens gooit iemand het eerste op. Hoog blijft het een moment in de lucht hangen, blinkend in de zon. Als het daalt, volgt de klap en zoeft het over de aarde tot het ergens landt. Wie pakt het op? Wie kaatst het terug? Of zoekt het zijn eigen weg naar een volgende onbekende?
Soms is er amper tijd tussen verzenden, ontvangen en reageren. Toch kan het zich al razendsnel vermeerderen tot een niet te beheersen tal. Een andere keer duurt het lang voor het aankomt, denk je dat het onderweg is opgelost. Dan blijkt dat ene van zo’n kracht dat het alles in zijn baan vermorzelt.
Want wees voorzichtig: het woord dat iemand hier opslaat, kan elders inslaan als bom.


Woorden kunnen raken. Gevoelig, maar ook hard.
Mooi stukje.
ik begrijp wat je bedoelt, maar ligt de verantwoordelijkheid niet ook bij de lezer, de ontvanger?
Mensen die een publieke functie hebben moeten zich bewust zijn van de kracht waarmee hun woorden over kunnen komen. Het is aan de lezer hoe hij reageert.